Son dönemde yöneticilerle ve ekiplerle yaptığım çalışmalarda benzer bir cümleyi farklı kişilerden sıkça duyuyorum:
“İnsanlar artık sadece ücret için kalmıyor.”
Bu cümle ilk bakışta basit görünüyor. Yine de arkasında çok güçlü bir kırılma var. Çünkü iş dünyasında uzun yıllar boyunca bağlılık; maaş, yan haklar, prim sistemi ve pozisyonla ölçüldü. Hâlâ birçok kurum performansı sayılarla, bağlılığı kalış süresiyle, motivasyonu hedef tutturmayla okumaya çalışıyor. Oysa sahada gördüğümüz tablo daha derin.
İnsan artık yalnızca ne kazandığıyla değil, nasıl hissettiğiyle kalıyor.
Tam da burada “duygusal maaş” dediğimiz kavram devreye giriyor.
Duygusal maaş bordroda yazmaz. İnsan kaynakları sisteminde bir kalem olarak görünmez. Finans tablolarında yer almaz. Yine de kurumun gerçek bağlılık seviyesini en çok belirleyen unsurlardan biridir. Çünkü duygusal maaş; görülme hissidir, değer görme duygusudur, gelişim alanıdır, söz hakkıdır, güvenli ilişkidir, anlam duygusudur.
Bir çalışan şunu hissediyorsa kalır:
“Burada sadece çalışmıyorum. Burada büyüyorum.”
Şunu hissediyorsa kopar:
“Burada sadece görev yapıyorum. Yerim doldurulabilir.”
Aradaki fark çoğu zaman ücret değildir. Temastır.
Profesyonel koçluk çalışmalarında yöneticilere sık sorduğum bir soru var:
Ekibindeki insanların güçlü yönlerini gerçekten biliyor musun?
Çoğu yönetici performans skorlarını biliyor. Sonuç metriklerini biliyor. Hedef gerçekleşme oranlarını biliyor. Yine de kişinin iç motivasyon kaynağını, zorlandığı ilişki alanlarını, gelişmek istediği yönleri bilmiyor. Çünkü bu alan konuşulmamış oluyor.
Duygusal maaş konuşulmadığında şu olur:
Sessiz kopuş başlar.
Fiziksel olarak içeride, zihinsel olarak dışarıda ekipler oluşur.
Toplantılarda var, katkıda yok insanlar çoğalır.
Talimat uygulanır, inisiyatif kaybolur.
Bunu performans problemi sanırız. Oysa çoğu zaman temas problemidir.
Yeni nesil liderlikte en kritik becerilerden biri şu:
İnsanla sonuç arasında bağ kurabilmek.
Sadece işi değil, işi yapan kişiyi de görebilmek.
Koçluk temelli liderlik yaklaşımı tam burada fark yaratır. Çünkü bu yaklaşım cevap vermekten çok soru sorar. Hızlı çözümden çok farkındalık üretir. Yönlendirmekten çok düşünme alanı açar. İnsan kendini ifade edebildiği yerde sorumluluk alır. Sorumluluk aldığı yerde bağ kurar. Bağ kurduğu yerde kalır.
Duygusal maaş;
takdir edilmekle artar,
duyulmakla derinleşir,
gelişim fırsatıyla büyür,
adil geri bildirimle güçlenir,
güvenli ilişkiyle kalıcı olur.
Kurumlardaki devir oranlarına bakarken, yalnızca ücret politikasını değil, ilişki kalitesini de okumak gerekir. Çünkü insanlar çoğu zaman kurumdan değil, ilişkiden ayrılır. Yöneticiden kopar. Görülmediği yerden uzaklaşır.
Bugünün yetenekleri yalnızca “Ne kazanırım?” diye sormuyor.
“Nasıl bir ortamda çalışırım?” diye soruyor.
“Burada kim olurum?” diye soruyor.
“Burada gelişir miyim?” diye soruyor.
Bu soruların cevabı ücret skalasında değil, kültürde saklı.
Duygusal maaş soyut gibi görünür. Yine de çıktısı çok somuttur:
yüksek güven,
düşük savunma,
yüksek katılım,
yüksek sorumluluk,
yüksek sahiplenme.
Bülteni kapatırken sana bir düşünme sorusu bırakmak istiyorum:
Senin yönettiğin ya da içinde bulunduğun yapıda insanların sadece emeği mi karşılık buluyor, yoksa değeri de hissediliyor mu?
Buradaki fark, bağlılığın gerçek olup olmadığını belirliyor.
📲 Yeni Nesil Liderler WhatsApp Topluluğumuza katılın: Kurumsal liderlik, koçluk ve ekip yönetimi üzerine güncel bilgilere ulaşmak için 👉 TIKLAYIN